Theeceremonie in Cameron Highlands, Maleisië – Thee, geld en een vleugje chaos.

Na een dag vol avontuurlijke hikes met Yasmina en Hilco – en een paar bijna-doodervaringen op smalle bergpaden – was het tijd om iets rustiger te doen. Om 16:00 uur stond onze theeceremonie gepland bij mijn guesthouse. Even zen worden… dachten we.

Een bijzondere traditie

Bij aankomst begroet Charen, onze gastvrouw, me met een brede glimlach en wijst naar boven. “Ga je maar even omkleden,” zegt ze enthousiast. Even later sta ik voor de spiegel in traditionele kledij. Wauw, dit is erg mooi.

Boven is een knusse ruimte ingericht voor de ceremonie. We beginnen met een aromaceremonie, waarbij Charen ons alles uitlegt over agarhout. Blijkbaar is dit hout zó zeldzaam en kostbaar dat sommige boeren letterlijk hun leven riskeren om het te vinden. Vind je zo’n boom? Dan ben je direct rijk. Geen wonder dat mensen er gevaarlijke expedities voor ondernemen.

We laten een stukje hout branden in een speciaal bakje – geen idee hoe het heet, maar het ruikt magisch. Terwijl de geur zich verspreidt, mediteren we kort en bereiden we ons voor op de hoofdact: de thee.

Thee drinken als high rollers

De ceremonie begint met groene thee, geserveerd uit een glazen theekan. Maar hier komt de twist: in China spelen boeren een spelletje met deze thee. Als je een theeblad langer dan een minuut op de bodem van je kopje kan laten staan, win je.

Wij doen natuurlijk mee, maar met een belachelijk hoog fictief inzetbedrag: 80.000 RM (€17.500,-). Hilco blijkt een natuurtalent en loopt weg met een schandalige 160.000 RM. Niet slecht voor een paar minuten thee drinken.

Daarna wordt het serieuzer. We krijgen thee uit een paarse kleipot, waarvan Charen uitlegt dat hij met de jaren alleen maar beter wordt. Hoe ouder, hoe duurder. De thee is rijk van smaak en blijkbaar belachelijk duur. Maar eerlijk? De thee is ook echt super lekker.

Als laatste krijgen we thee uit een “goedkope” pot, maar zelfs dat wordt op een totaal andere manier geserveerd. Op dit punt weet ik niet meer of ik thee drink of een eeuwenoude spirituele ritueel onderga.

De slappe lach & een taalblunder

Terwijl we nippend aan onze kopjes genieten van de verfijnde smaken, gebeurt hét moment van de avond: Hilco zegt per ongeluk ‘piemel’ in het Japans.

Charen kijkt hem met grote ogen van complete shock aan. Even is er een doodse stilte. En dan… We barsten in lachen uit.

Elke keer als we daarna een slok thee nemen, moeten we weer denken aan dat moment en schieten we in de slappe lach. Charen kijkt ons hoofdschuddend aan, waarschijnlijk twijfelend of ze ons überhaupt had moeten toelaten in deze ceremonie.

Een perfecte afsluiting

Na de ceremonie stappen we met tranen van het lachen in de auto van Charen, die ons naar een restaurant brengt. Daar sluiten we de dag af met heerlijk eten en goed gezelschap.

Van intensieve hikes tot thee drinken als high rollers en complete chaos dankzij Hilco’s Japanse taalkunsten… dit was een dag om nooit te vergeten.