Jeepsafari in Wilpattu National Park – Een ontmoeting met luipaarden.
Na een korte introductie over het park rijden we al snel de wildernis van Wilpattu National Park in. Het eerste dier dat we spotten? Natuurlijk een Axis-hert. Leuk hoor, maar daar heb ik al genoeg van gezien in Zuid-Afrika.
Onze chauffeur blijkt een echte snelheidsduivel en haalt jeep na jeep in. Sineth, onze gids, lacht en zegt: “In the middle is the best spot for our jeep.” Oké, als hij het zegt!
We spotten wat kleurrijke vogels, en dan… stilstaande jeeps in de verte. Dat betekent meestal maar één ding: er is iets groots gespot.
“Een beer!” roept Sineth enthousiast. Mijn ogen lichten op – een beer in het wild zien staat al zo lang op mijn bucketlist. We turen geconcentreerd naar de bosjes, maar helaas… de beer is al verdwenen. Balen!
Een matig ontbijt & een vleugje nostalgie
Na een paar uur rijden is het tijd voor ontbijt. Ik kijk verwachtingsvol naar de tafel, maar… wat is dit?! Brood met iets erop – geen idee wat, maar zo droog dat het praktisch stof is. Ik krijg het amper weg en bied mijn boterham aan de groep aan. Niemand wil ‘m hebben, lol.
We stappen weer in de jeep en gaan verder. De ultieme missie? Een beer, een luipaard en een olifant spotten. Langzaam krijg ik weer dat heerlijke safari-gevoel, net als in Zuid-Afrika vorig jaar. Maar wat deze safari bijzonder maakt, is de rust. Geen horde jeeps, geen toeristische chaos. Vaak voelt het alsof we helemaal alleen in het park zijn.
De communicatie tussen de chauffeurs is hier trouwens old-school. Geen walkie-talkies, alleen signalen en korte gesprekken wanneer ze elkaar passeren.
Hoop op een luipaard
Plots spitst Sineth zijn oren. “Danger signal.” Mijn hart begint sneller te kloppen. Een hert maakt een bepaald geluid als er een roofdier in de buurt is. En dat betekent… een luipaard!
We stoppen. De motor gaat uit. Absolute stilte.
We wachten. We speuren. We hopen.
Maar na een tijdje… niets. De spanning verdwijnt en we rijden door. Langzaam begint iedereen te accepteren dat we vandaag geen grote roofdieren gaan zien. Toch blijven we positief en manifesteren we stiekem nog een laatste kans.
De jackpot: niet één, niet twee… maar drie luipaarden!
Tijdens de lunch krijgen we gelukkig beter eten dan bij het ontbijt. We chillen even bij het meer en als we teruglopen naar de jeep, spreekt een collega Sineth aan. Nieuwsgierig vraag ik: “What did he say? They saw an animal, right?“
“Yea, the deers gave the danger signal, so there are leopards nearby.“
O. M. G.
“Jongens, plassen NU, hup hup! We moeten gaan!!”
Onze chauffeur springt in de jeep en racet als een gek richting de plek. Serieus, het voelt alsof we in een achtbaan zitten. We komen aan en Sineth zoekt de beste positie. De spanning is om te snijden. Iedereen houdt zijn adem in.
En dan…
In de verte, tussen de bomen, zie ik iets bewegen. OMG. IK ZIE HEM!!!
Mijn telefoon schiet in mijn hand terwijl ik helemaal vooraan zit – de perfecte plek.
Langzaam komt de luipaard achter de bomen vandaan. Hij loopt op de weg. Recht op ons af!
En dan… komt er een tweede luipaard uit de bosjes.
WATTTTTT!!?? Twee luipaarden! Wauww, dit is insane!
Maar wacht… er is nog een derde!
DRIE LUIPAARDEN. Mijn brein kan het niet meer aan. Dit is next level safari geluk!
Sineth probeert de jeep zo te positioneren dat ze langs ons lopen, maar de andere jeeps laten dat niet toe. Toch komt mama luipaard gevaarlijk dichtbij voordat ze langzaam het bos weer in verdwijnt. Ik draai me nog om, speurend tussen de jeeps, maar al snel zijn ze uit het zicht.
WAUW. Deze dag is 100% geslaagd.
Eind van de safari
Sineth probeert nog een paar andere plekken, maar we spotten geen extra roofdieren. Een olifant had mooi geweest, maar Wilpattu staat niet echt bekend om grote aantallen olifanten. Een beer had tof geweest, maar hé—drie luipaarden? Ik klaag niet.
De laatste paar uur rijden we nog wat rond, maar eerlijk gezegd is iedereen kapot. Een full-day safari is behoorlijk lang, en rond 17:45 uur rijden we het park uit. Geen beer, maar wat een dag. Wilpattu, je was geweldig.
