De eerste dag van de Cao Bằng Loop in Vietnam – Gevallen met de motor.

Het avontuur was begonnen. Mijn eerste dag op de motor, rijdend door de adembenemende landschappen van Noord-Vietnam. De Cao Bằng Loop staat bekend om zijn spectaculaire natuur, ruige wegen en verborgen parels. Ik had al een paar prachtige plekken bezocht en was op weg naar mijn homestay voor de nacht.

Maar dan… slaat het weer plotseling om.

De val

De regen begon zachtjes, maar al snel veranderde het in een stortbui. De zon zakte langzaam achter de bergen en de weg werd steeds slechter. Ik reed een bocht in en zag het meteen: een dikke laag zand lag verspreid over het asfalt, waarschijnlijk achtergelaten door een aardverschuiving na de tyfoon van vorige maand.

Ik rem af, voorzichtig… en dan gebeurt het.

De motor glijdt weg. Ik probeer het stuur stevig vast te houden, maar het is te laat. Voor ik het besef, lig ik op de grond.

Ik ben gevallen.

Ik lig daar, in de modder. De motor bovenop me. Mijn linkerbeen zit vast. WTF Danique, W-T-F!

Mijn hart bonkt in mijn borst terwijl ik probeer te bevatten wat er net is gebeurd. Dit stond niet bepaald op de planning.
Met moeite trek ik mijn been onder de motor vandaan. Oké, ik ben los. Ik wil opstaan… en glijd direct weer weg. Serieus?! Het is zo glad, het voelt alsof ik op een ijsbaan sta.

Met trillende benen weet ik eindelijk overeind te komen. Maar nu die motor nog.

Geen hulp in de middle of nowhere

Ik pak het stuur vast, zet kracht… maar de motor is te zwaar. Nog een keer. Niets. Nog een keer. Het lukt niet! Mijn voeten vinden geen grip in de modder. Elke keer als ik probeer de motor op te tillen, glijd ik uit. Dit is onmogelijk.

Dan hoor ik een scooter naderen. Oke, chill. Die persoon gaat me vast helpen. Maar nee hoor. Hij kijkt niet eens mijn kant op en rijdt gewoon door.

Wacht… wát?!

Nog een scooter. En nog een. Ik zie ze één voor één een klein zijweggetje inslaan, net voor het stuk waar ik ben gevallen. Serieus? Hebben die locals gewoon een alternatieve route bedacht om deze ellende te ontwijken, en ik rijd hier als een sukkel doorheen omdat Google Maps dat zegt?

Niemand stopt. Niemand helpt.

Ik zucht diep. Dan maar zelf.

De volgende uitdaging

Oke, de motor staat. Nu nog verder rijden zonder wéér te vallen.

Ik wil ‘m in z’n één zetten, kijk naar het schakelpedaal en — waar is het???

Nee nee nee nee nee. Je gaat me toch niet vertellen dat ik hier, in de middle of nowhere, gestrand ben. In de stromende regen. Terwijl het bijna donker is. Dit is een grap toch?

Ik kijk beter en ik zie dat het schakelpedaal compleet verbogen is. Shit. Ik probeer het terug te buigen… en oh wow, het lukt! Een klein beetje hoop gloeit op. Voorzichtig loop ik verder met de motor, ik glijd hier en daar nog bijna uit, maar ik val tenminste niet meer. Tijd om weer te rijden.

Nog een bijna-valpartij

Ik rijd verder en na een paar minuten hoor ik iets vallen. Heh? Is dat mijn fles water? Ik voel achter me. Ja hoor, weg. Zucht. Geen tijd om me daar druk om te maken.

Een paar bochten later zie ik weer zand op de weg. Ik rem… en de motor begint wéér te slippen.

NEE. Niet nog een keer.

Mijn hartslag schiet omhoog, maar dit keer houd ik de controle. Ik val niet.

Ik ben er helemaal klaar mee. Mijn plan was om vóór het donker aan te komen, maar dat is duidelijk niet gelukt. De weg blijft slecht. Bijna veertig minuten lang rijd ik door een gebied dat volledig door aardverschuivingen is verwoest. Maar gelukkig… niets is zo erg als het stuk waar ik ben gevallen.

Eindelijk aangekomen

Zeiknat en totaal uitgeput kom ik aan bij mijn homestay. Alles doet pijn, ik heb het koud en ik wil maar één ding: een warme douche.

Gelukkig, ze hebben warm water.

Eindelijk een klein beetje geluk vandaag.